Milonga Andromeda

... συνέχεια απο το προηγούμενο... Τα μάτια τους συνήθισαν στο χαμηλό κοκκινωπό φωτισμό και διέκριναν πλέον καθαρά τα ζευγάρια που χόρευαν σφιχταγκαλιασμένα στην πίστα. Το μώβ σατέν με ανοιχτή όλη την πλάτη φόρεμα, το οποίο αγκάλιαζε μέχρι τη μέση της γάμπας και διέγραφε το σώμα μιας ξανθιάς καλονής, τόνιζε την κίνηση των γλουτών της καθώς εκείνη γλιστρούσε με πίσω βήματα επάνω στο σανίδι, ανταποκρινόμενη στον αποφασιστικό βηματισμό του καβαλιέρου της. Το ζευγάρι ήταν τόσο αφοσιωμένο σε εκείνη την αγκαλιά, που φαίνονταν σαν να άκουγαν προσεκτικά ο ένας την καρδιά του άλλου. Όμως τα πόδια τους χόρευαν με ταχύτητα και τα σώματά τους στροβιλίζονταν αχώριστα, με περισσή τέχνη και χάρη, τόση που δεν μπορούσες να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω τους. Το θέαμα ήταν κάτι περισσότερο από… ουάου!!! Η λεπτή, ξανθιά τανγκιέρα* είχε ένα αδιόρατο χαμόγελο ευχαρίστησης στο γλυκό της πρόσωπο και τα μάτια κλειστά. Φαινόταν σαν να μην έκανε καμία προσπάθεια για να χορέψει με αυτόν τον υπέρκομψο τρόπο! Κινούνταν σαν γοργόνα, και έπλεε στην πίστα απόλυτα σίγουρη, προστατευμένη στην αγκαλιά εκείνου του σοβαρού, σχεδόν βλοσυρού μελαχρινού άντρα, ο οποίος έμοιαζε λες και υπήρχε εκεί μόνον για εκείνη! Το στήθος τους φαίνονταν ότι ήταν κολλημένο επειδή εκείνοι οι δύο δεν θέλανε να χωριστούν, ενώ το υπόλοιπο σώμα τους κινούνταν ελεύθερα, συντονισμένα, αρμονικά, χτίζοντας έναν δαντελωτό χορό. Οι περισσότεροι χόρευαν με μεγάλη επιδεξιότητα. Υπήρχαν βέβαια και αυτοί που φαίνονταν λιγότεροι έμπειροι. Δύο πολύ νεαρά παιδιά, προσπαθούσαν να συντονίσουν τα βήματά τους και δεν άκουγαν τη μουσική. Όμως χαμογελούσαν με λατρεία ο ένας στον άλλον, και το χαμόγελό τους μαλάκωνε καρδιές… ‘Ενα ζευγάρι κάπως μεγαλύτερων που φαίνονταν σαν παντρεμένοι από χρόνια, παιδεύονταν να μην σπρώχνει ο ένας τον άλλο, αλλά δεν το κατάφερναν. Οι φοιτητές με τα τζην και τις Ελβιέλες το διασκέδαζαν με δυναμικές φιγούρες και πειράγματα χωρίς λόγια. Ο πανύψηλος και γεροδεμένος νεαρός με το παιδικό πρόσωπο χόρευε τρυφερά και προσεκτικά την κοντή σχετικά και λεπτεπίλεπτη κοπελίτσα που του έφτανε μέχρι το στήθος. Ήταν κι ο κοντός με την ψηλή μελαχρινή που της ερχόταν αυτός μέχρι το στήθος, αλλά δεν χόρευαν κολλητά, για ευνόητους λόγους… Τα κορίτσια προχώρησαν και διάλεξαν το πιο κεντρικό σημείο του μαγαζιού μπροστά στο μπαρ και κοντά στις κονσόλες τις μουσικής, καθώς τα λιγοστά τραπέζια ήταν γεμάτα. Η Κατερίνα και η Νανά βολεύτηκαν στα ψηλά σκαμπό, αλλά η Μαρίζα, η «μινιατούρα» παιδεύονταν στην προσπάθειά της να σκαρφαλώσει. «Το καταραμένο το σκαμνί, δεν μου κάθεται…» μουρμούρισε. Το χαϊδευτικό της «μινιατούρα» ανταποκρίνονταν απολύτως στο χαμηλό της ύψος, αλλά αποτελούσε εφημισμό για το βάρος της. Το είχε υιοθετήσει η ίδια για τον εαυτό της, για να μην αναγκαστεί να αποδεχτεί το «κοντή» ή «χοντρή» που κινδύνευε να της κολλήσουν οι παρέες της στην εφηβεία της. Δεν «μασούσε», παρ όλα αυτά, ή έτσι έδειχνε, με το «μη μανεκέν σώμα» της όπως αυτοσαρκάζονταν, επειδή το χιούμορ και το απίστευτα όμορφο πρόσωπό της την έβγαζαν πάντα «στον αφρό». Ήταν γενικά σαν αφρός. Αφρός σαμπάνιας. Ξανθιά, αφράτη και … ανάλαφρη στην παρέα. Τα γαλάζια μάτια της γελούσαν σχεδόν πάντα. Σπάνια συννέφιαζε. .................... Τανγκιέρα = χορεύτρια τάνγκο ως κοινωνικού χορού Συνεχίζεται…