Milonga Andromeda

... συνέχεια απο το προηγούμενο... Ο άντρας που μέχρι εκείνη την στιγμή ασχολιόταν με τις κονσόλες της μουσικής την πλησίασε χαμογελώντας και ευγενικά της απευθύνθηκε: - Επιτρέψτε μου να σας βοηθήσω, και με την ευκαιρία να σας συστηθώ, είμαι ο Π. - Ο Π. έχει το μπαρ, είπε η Κατερίνα στις άλλες δύο. Η Μαρίζα δέχτηκε τη βοήθειά του με ανακούφιση και καθόλου ντροπή. Είχε συνηθίσει με τα χρόνια την κατάσταση αυτή στα μπαράκια, το δύσκολο σκαρφάλωμα στα ψηλά σκαμπό δηλαδή, και μάλιστα το διασκέδαζε με τις φίλες της για τα «τυχερά» της με τους ευγενικούς κυρίους που προσφέρονταν να την βοηθήσουν. Ο Π. ήταν γύρω στα πενήντα, με δυνατό σώμα και κανονικό ανάστημα. Της άρεσε το χαμόγελό του και το ότι την κοιτούσε κατευθείαν στα μάτια. Πιο πολύ της άρεσε η άνεση και η φυσικότητα στους τρόπους και την ομιλία του. - Ευχαριστώ πολύ, ευγενικέ μου κύριε… μπορώ να πηδήσω για να κατέβω, είπε, και βολεύτηκε με τη βοήθειά του στο σκαμπό. - Εδώ γύρω θα είμαι για να σε βοηθήσω να ανέβεις ξανά… - Εγώ είμαι η Μαρίζα, από εδώ η Νανά, και την Κατερίνα βέβαια την ξέρεις… - Χαίρω πολύ κορίτσια! Γειά σου Κατερινάκι… Έσκυψε και φίλησε την Κατερίνα στο μάγουλο, ενώ η Νανά του είπε: - Δεν ήξερα ότι υπάρχει ΤangoΒar στην πόλη μας!!! Με την Κατερίνα ξαναβρεθήκαμε πριν μια εβδομάδα μετά από πολλά χρόνια… και ανέλαβε να μας ξεναγήσει στα στέκια της απόψε! - Ανοίξαμε το 2007. Ήταν και εξακολουθεί να είναι το μοναδικό στο είδος του μπάρ, στην Ελλάδα. Στη διάθεσή σας να εξυπηρετήσω και να απαντήσω σε κάθε σας ερώτηση. Συγνώμη ένα λεπτό να αλλάξω την «τάντα» κι επιστρέφω… Τα δύο κορίτσια κοίταξαν ερωτηματικά την Κατερίνα, και η Νανά ρώτησε: - Τι λέει; Τι είναι «τάντα»; ειδικός όρος; Συνθηματικά; - Όχι καλέ. «Τάντα» είναι τέσσερα τραγούδια στη σειρά, συνήθως της ίδιας ορχήστρας ή συνθέτη, τα οποία αυτοί που βρίσκονται στην πίστα συνηθίζεται να τα χορεύουν και τα τέσσερα, χωρίς να αλλάξουν τα ζευγάρια, μέχρι να μπει η «κορτίνα». Αν κάποιο ζευγάρι εγκαταλείψει την πίστα στη μέση της τάντας, τότε υποθέτουμε ότι ίσως κάποιο πρόβλημα προέκυψε στο χορό τους… - Τι πρόβλημα δηλαδή; Να έχει φάει σκόρδο και να έχει κατεβάσει πέντε έξι τσίπουρα το μεσημέρι ο καβαλιέρος; Χαχαχαχαχ! Ή να έχει φορέσει το μισό μπουκάλι της κολόνιας του; - Ωχ… και είναι βαριές οι αντρικές κολόνιες… - Χαχαχα ή να έχει τηγανίσει ψάρια η ντάμα και να μυρίζουν τα μαλλιά της! - Αν είναι ζευγάρι ίσως να πέφτει καυγάς πάνω στο χορό για ξενοκοιτάγματα και στραβοπατήματα…. - Ή αν κάποιος από τους δύο έχει προλάβει να «κατεβάσει» δύο τρία ποτά επί τόπου, και αντί να πάει μπροστά πάει πίσω… - Αν είναι η ντάμα δεν πειράζει να πάει πίσω, επειδή οι ντάμες κάνουν πίσω βήματα. Όμως κι εκείνη αν είναι πιωμένη δεν θα έχει τιμόνι και φρένο. Μόνον γκάζια…. Οι χορευτές του τάνγκο συνήθως δεν πίνουν. Για μια σειρά λόγους μπορεί να συμβεί να εγκαταλείψει ο ένας από τους δύο.… Ο χορός είναι κοινωνικός, δηλαδή δεν χορεύεις αποκλειστικά και μόνον με το ζευγάρι σου, αλλά και με τους υπόλοιπους στην αίθουσα. Εδώ μέσα οι περισσότεροι βέβαια γνωρίζονται χρόνια. Χορεύουν σχεδόν κάθε βράδυ μεταξύ τους. Άλλοι είναι αρχάριοι, άλλοι προχωρημένοι, άλλοι ψηλοί, άλλοι κοντοί. Έρχονται χορευτές και από τις άλλες πόλεις, και από τις άλλες χώρες. Συμβαίνει κάποιες φορές να μην μπορούν να συντονιστούν τα ζευγάρια μεταξύ τους. Να σας πω τι έπαθα εγώ όταν ήμουν πολύ αρχάρια, που δεν βρέθηκε κάποιος να μου εξηγήσει τον κανόνα των τεσσάρων τραγουδιών. Θυμάμαι είχα πάει στο πρώτο μου φεστιβάλ Τάνγκο, στο νησί της Πάρου. Φεστιβάλ σημαίνει μαθήματα από τους καλύτερους δασκάλους στον κόσμο κατά τη διάρκεια της ημέρας και ολονύχτιος χορός. Τέσσερις μέρες, σχεδόν χωρίς ύπνο. Καλοκαίρι, 2001; 2002; δεν θυμάμαι κι αν ήταν Ιούλιος ή Αύγουστος. Το ξενοδοχείο “all inclusive”. Άγγλοι, Ιταλοί, Αμερικάνοι, Γερμανοί έμπειροι χορευτές μαζί με τους Έλληνες . Η πίστα δίπλα στο κύμα, κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι. Το ξημέρωμα μας έβρισκε όλους γύρω από την πισίνα, με τα πόδια μέσα στο νερό να προσπαθούμε να σβήσουμε τις φωτιές που τα καίγανε όλη νύχτα! Τα σόου των αργεντίνων μαέστρος καθηλωτικά! Ήταν οι πρωταθλητές του μουντιάλ τάνγκο… και ήμασταν κι εμείς που μόλις είχαμε αρχίσει δειλά, δειλά να περπατάμε… αργότερα μάθαμε να χορεύουμε… Οι αρχάριοι από τη Θεσσαλονίκη βολευόμασταν να χορεύουμε μεταξύ μας, όμως λαχταρούσαμε να μας χορέψει και κάποιος καλός χορευτής, από τους ξένους. Το δεύτερο βράδυ, ήρθε ένας έλληνας από Γερμανία, ψηλός και εύσωμος που ήταν καλός χορευτής. Αυτός λοιπόν τις χόρευε όλες τις ντάμες. Και τις αρχάριες. Ζήτησε κι εμένα. Έτρεμα σαν το φύλλο, από τράκ, από χαρά, από ευγνωμοσύνη! Τα πήγα θαυμάσια. Όταν τελείωσε ο πρώτος χορός, τον χιλιοευχαρίστησα, μόνον τα χέρια που δεν του φίλησα. Εκείνος με κοιτούσε σαστισμένος: «Παρακαλώ, αλλά…»… Γύρισα στο τραπέζι μου τρέμοντας ακόμη. Με περιτριγύρισαν οι άλλες σαλονικιές, κι η δασκάλα μου με ρώτησε ποιο ήταν το πρόβλημα που χορέψαμε μόνον ένα χορό μιας και φαινόταν ότι τα πήγαινα μια χαρά. Της εξήγησα ότι όλα ήταν καλά και του είπα και ευχαριστώ στο τέλος του χορού. «Μα έπρεπε να χορέψεις όλη την τάντα. Και τα τέσσερα τραγούδια. Εσύ τον ευχαρίστησες και έτσι δήλωσες ότι δεν θέλεις να χορέψεις άλλο μαζί του», μου είπε. Όταν κατάλαβα ότι εγώ τον απέρριψα, ευχαριστώντας τον, κόντεψα να πεθάνω από την ντροπή μου. Δεν με ξαναχόρεψε όλο το βράδυ και την άλλη μέρα έφυγε για Αθήνα. Έτσι έμαθα ότι αν δεν σου πει ο πολύ καλός καβαλιέρος ευχαριστώ και να σε οδηγήσει στην θέση σου, εσύ κάνεις την πάπια. Ευχαριστείς την τύχη σου, και χορεύεις μαζί του και δεύτερη και τρίτη τάντα! Συνεχίζεται…