Milonga Andromeda

….Συνέχεια από προηγούμενα Όσο περνούσε η ώρα, το μαγαζί γέμιζε. Δωδεκάμιση και ο κόσμος έρχονταν ακόμη. Οι περισσότεροι μονάχοι τους. Άλλοι δύο ή τρεις μαζί. Κουβαλούσαν και το σακουλάκι τους με τα ειδικά παπούτσια του χορού. Η Νανά τα παρατηρούσε στα πόδια των χορευτριών στην πίστα. Ήταν εντυπωσιακά!!! Περίτεχνα σχέδια σε διάφορα χρώματα, κόκκινα, σμαραγδί, χρυσαφί ασημί, μαύρα! Άλλα αστραφτερά με πέρλες, άλλα αυστηρά, και πάντα διαφορετικό σχέδιο το ένα από το άλλο. Τα περισσότερα είχαν ένα κοινό σημείο: το τακούνι στιλέτο το οποίο τονίζει την θηλυκότητα της γυναικείας γάμπας, και απογειώνει την φαντασία των αρσενικών! - Καλέ κοίταξε παπούτσια… δεν υπάρχουν… δεν έχω δει αλλού ωραιότερα! - Ναι είναι χειροποίητα, ειδικά κατασκευασμένα για Αργεντίνικο τάνγκο, με πολύ καλό κράτημα στο τακούνι και σταθερό πέλμα. - Κάποια πρέπει να είναι 10 με 12 πόντους ψηλά, όπως το «κόβω». Πως χορεύουν εκεί πάνω; Και πόσο ωραία φαίνονται τα πόδια τους! Τα πέλματά τους χαϊδεύουν το πάτωμα και ταυτόχρονα ζωγραφίζουν σχέδια πάνω του. Οι ντάμες ενώ είναι σφιχταγκαλιασμένες με το ζευγάρι τους, προλαβαίνουν να κάνουν χίλια πράγματα… κυρίως να μπλέκουν και να ξεμπλέκουν τα πόδια τους μέσα στα πόδια του καβαλιέρου, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο!!! - Και τα παπούτσια των καβαλιέρων είναι ιδιαίτερα, λες κι από άλλη εποχή, σαν κι αυτά από τα κουτσαβάκια που βλέπαμε στις πρώτες ελληνικές ταινίες που αναφέρονταν στις αρχές του αιώνα. Ασπρόμαυρα λουστρίν, με μύτη και τακούνι… - Έχει και σκέτα μαύρα με μαλακό ύφασμα, καστόρ συνήθως, πιο μοντέρνα, μονόχρωμα γκρί, καφέ, μαύρα… - Όμως έχει και αυτούς εκεί τους δύο με αθλητικά, κι εκείνη την κοπέλα με αθλητικά χορευτικά παπούτσια. Αυτοί δεν χορεύουν κολλητά και κάνουν πολλές φιγούρες! Εκπληκτικό! Σαν σε μοντέρνο χορό, μόνο που χορεύουν αγκαλιά! Ο «καλούτσικος κοστουμάτος του γυμναστηρίου» από απέναντι σηκώθηκε και καθώς τις πλησίασε, απευθύνθηκε στην Μαρίζα: - Χορεύεται; - Ευχαριστώ, αλλά … δεν ξέρω να χορεύω… - Το κατάλαβα, αλλά δεν χρειάζεται να ξέρετε, μπορώ να σας οδηγήσω αν θέλετε! - Αλλά δεν φοράω τα κατάλληλα παπούτσια… - Δεν με πειράζει! Η Μαρίζα που ήθελε μεν, αλλά φοβόταν το ρεζιλίκι, κοίταξε τον Π. ερωτηματικά. Εκείνος της χαμογέλασε: - Πήγαινε, είναι πολύ καλός χορευτής ο Μανώλης και θα σου αρέσει. Άντε μη φοβάσαι, είναι ευκολότερο την πρώτη φορά! Διακριτικά της κράτησε το χέρι για να κατέβει από το σκαμπό, και την παρέδωσε στον καβαλιέρο. Η Μαρίζα από μέσα της καιγόταν τόση ώρα να χορέψει και αυτό μάλλον το είχαν συλλάβει οι κεραίες του Μανώλη. Είχε βέβαια τράκ, αλλά πόσο δύσκολο μπορούσε να είναι; «Χορός ήταν, όχι πυρηνική φυσική…». Όταν ανέβηκαν στην πίστα την πήρε ανάλαφρα στην αγκαλιά του λες και γνωρίζονταν από πάντα. Το σώμα του δεν είχε βάρος, μόνον όγκο και ζέστη που την περιέβαλαν προστατευτικά. Χαλάρωσε και ξέχασε τις ανησυχίες της. Αισθάνθηκε την καρδιά της να χτυπά χαρούμενα καθώς τα σώματά τους συντονίζονταν με τη μουσική γεγονός που της έδινε σιγουριά και αυτοπεποίθηση στο βήμα της. Δεν έκανε καμία προσπάθεια. Άφηνε τη στιγμή να την πάει… και το σώμα του να την οδηγήσει. Τα μάγουλά της τα αισθάνθηκε να καίνε από ευχαρίστηση και περηφάνια για το χορό της. Τέντωσε το κορμί της και αντιλήφθηκε ότι απολάμβανε την επίδειξη. Φαντάζονταν ότι όλοι μέσα στην αίθουσα, παρά το μισοσκόταδο, παρακολουθούσαν την επιτυχία της! Ήταν συνεπαρμένη! Ούτε που κατάλαβε πως τελείωσε ο πρώτος χορός, έτσι ζαλισμένη που ήταν με ένα γλυκό μυρμίγκιασμα στο κορμί της. Εκείνος δεν έκανε καμία κίνηση να την αφήσει από την αγκαλιά του. Έμειναν εκεί μαγεμένοι και οι δύο περιμένοντας να μπεί το δεύτερο τραγούδι, στο τέλος του οποίου ξεκόλλησαν για λίγο και κοιτάχτηκαν αμίλητοι, αλλά χαμογελαστοί. Όταν αγκαλιάστηκαν για το τρίτο τραγούδι, εκείνη δεν βολεύτηκε και τόσο καλά όπως πριν. Κοιτούσε γύρω της τα άλλα ζευγάρια, και έχανε το βήμα της. Εκείνος κάθε φορά σταματούσε και μαλακά την έβαζε ξανά στο χορό. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιούσε ότι δεν ήξερε να χορεύει όπως οι άλλοι γύρω της, κάτι που στην αρχή με την έξαψη της επιθυμίας και τη βοήθεια της άγνοιας, δεν είχε καλομετρήσει. Εκείνος σταμάτησε, την κοίταξε στα μάτια και της ψιθύρισε: «Μην σκέφτεσαι τίποτε. Ξέχνα το βήμα σου, μόνον νοιώσε τη μουσική και την κίνηση από το σώμα μου!» Αν δεν ήταν τόσο σοβαρός, θα τον είχε παρεξηγήσει, όμως καταλάβαινε ότι δεν υπονοούσε τίποτε άλλο εκτός από την χορευτική κίνηση του σώματός του. Έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε να την οδηγεί μόνον η αίσθηση και η μουσική. Και σαν από θαύμα, ξαναβρήκε τη μαγεία! Συνεχίζεται…