Μιλόνγκα Ανδρομέδα στο TangoBar

Αντί πρόσκλησης από την Δέσποινα Ποτούρη: "Από την Εγνατία στρίψανε στη Δωδεκανήσου έως το τέλος της, περίπου πριν την Τσιμισκή, όπου η Κατερίνα βρήκε να παρκάρει. Κατέβηκαν από το αυτοκίνητο και περπατώντας, μπήκαν αριστερά σ ένα στενό δρομάκι που ήταν θεοσκότεινο. Τα κτίρια παλιά, σχεδόν ερείπια. Μύριζε έντονα η περιοχή μπαχαρικά, με την κανέλα, το γαρύφαλλο, το τσιμένι, και το κύμινο να ξεχωρίζουν. Mυρωδιές οι οποίες τις έφερναν μνήμες από τα παιδικά της χρόνια, ίσως και πιο παλιά, προγονικές, από τις χαμένες πατρίδες! Η πρόβα κάποιου ντραμίστα, ακούγονταν δυνατά, κι έρχονταν από ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου, μιας εγκαταλειμμένης πολυκατοικίας. «Εδώ είμαστε!» είπε και έδειξε λίγο μπροστά προς την αριστερή πλευρά του δρόμου. Σε αντίθεση με την γενική κατάρρευση που παρουσίαζε το στενό, η Μαρίζα διέκρινε ένα νεοδιατηρημένο σε νεοκλασικό στυλ, τετραώροφο οίκημα, το οποίο στο ισόγειό του είχε ένα μαγαζί με μια διακριτική ταμπέλα “TangoBar”. Έξω κάπνιζαν δύο κοπέλες και τρεις νεαροί, που της φάνηκαν φοιτητές. Η Είσοδος ήταν ανοικτή. Δίφυλλη και σκαλιστή, από εκείνες τις παλιές αρχοντικές. - Πολύ ατμοσφαιρική η περιοχή, το ντεκαντάνς ύφος της ταιριάζει απόλυτα με το είδος του μαγαζιού, μπράβο σ αυτόν που την διάλεξε! - Άνω Λαδάδικα λέγεται, και ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της χοντρικής κυρίως αγοράς της Θεσσαλονίκης, που τώρα δεν λειτουργεί πια. Όπως βλέπεις αναστηλώνεται και αναμορφώνεται σε περιοχή με καφέ, μπαράκια και νυχτερινά μαγαζιά. Η μουσική ξεχύνονταν από την αίθουσα, λυπητερή αλλά γοητευτική, και ήταν από αυτές που δεν είχε συνηθίσει να ακούει η Νανά. Το τραγούδι που έπαιζε δεν το ήξερε, αλλά της ζέστανε το στήθος με μια γλυκιά ευχαρίστηση. Πέρασαν από μία κόκκινη βελούδινη κουρτίνα και βρέθηκαν σ έναν χώρο με πολύ χαμηλό κόκκινο φωτισμό, που έρχονταν από ένα τεράστιο πολύφωτο στο κέντρο της αίθουσας, το οποίο έμοιαζε σα να το έκλεψαν από κάποιο «καφέ σαντάν» στην ευρώπη του 1920, όπου χόρευαν «καν καν». Όλο σχεδόν το μαγαζί ήταν μια τετράγωνη πίστα με αγκαλιασμένα ζευγάρια να κινούνται αμίλητα σα σε μυσταγωγία. Αριστερά και δεξιά κολλημένα στον τοίχο από τέσσερα τραπέζια με τέσσερις καρέκλες το καθένα. Υπήρχαν καθρέφτες και πίνακες στους τοίχους. Απέναντι από την είσοδο ήταν το μπαρ, και δίπλα μπροστά στην κονσόλα, ήταν ένας άντρας που έβαζε μουσική στον υπολογιστή. Μπροστά στο μπαρ, στα σκαμπό κάθονταν τρεις κοπέλες. Οι περισσότεροι εκεί μέσα φορούσαν «τα καλά τους» και κάποιες από τις κοπέλες έμοιαζαν ντυμένες σαν την εποχή του 30 με φούστες κάτω από το γόνατο, φαρδιές και μαύρα μπουστάκια. Μόνο οι φοιτητές που κάπνιζαν έξω φορούσαν τζήν. .." Συνεχίζεται….